Gdy dzień powoli gaśnie nad deltą Okawango, samica lamparta zajmuje swoje miejsce wysoko w koronie drzewa, a jej sylwetka w półmroku stapia się z gałęziami. Z dala od zgiełku afrykańskiego buszu obserwuje teren, korzystając z ciszy i przewagi, jaką daje wysokość. Zmierzch to jej czas — moment, gdy granica między dniem a nocą zaczyna się zacierać, a mistrzowie skradania i ataku z zaskoczenia czują się najlepiej. To chwila spokoju przed nocną aktywnością, podczas której żadna antylopa nie może być pewna, że doczeka wschodu słońca.